Felsefi kitaplar genelde hep sıkıcı olur. Hayatı sorgulamaları ve verilemeyecek soruların cevaplarını verirmiş gibi yapıp daha da kafa karıştırırlar. Böylece kimsenin anlamayacağını bildikleri için de ermiş moduna girerler. Aslında bu kendilerinin bilgisizliğidir ve zeytinyağı gibi üste çıkmanın en kolay yoludur.
Paulo Coelho’nun Simyacı kitabı da felsefik bir roman. Çok basit bir hikayesi var ve çok basit bir mesaj veriyor aslında. Hayallerinin peşinden git. O hayaller bazen çok yakının da olsa bile hayallerinin çok uzaktaymış gibi onların peşinden git.
Bunu bir çobanın hikayesi ile anlatıyor. Aslında güzel de başlıyor, güzel de gidiyor. Normal bir hayata dair herşey var. Aşk, hüzün, hayat kazı vs. ama sonra saçmalamalar başlıyor. Rüzgara dönüşmeler vs. Gerçeklikten çıkıyor herşey ve kafa iyice karışıyor. Sonra da süpriz bir son ile bitiyor. Şaşırtıcı bir son ve mesaja uygun.
O ortalardaki saçmalamalar olmasa daha iyi olurdu. Bir de ilk aşkından vazgecip ikincisine başlaması da aşka olan inancı yıkıyor biraz. Bu kadar kolaysa ikinci aşkı içinde tek görüşte vazgeçebilir mesajı veriyor. Bunun dışında güzel bir kitap.